Yine bir merak üzerine başvurulan yarışmada gelen ikincilikle tekrar dedim ki "merak güzel şey" :) Yalnız bu kez daha önemlisi doğru zamanda doğru yerde olmayı başarmıştık.
Öncesiyle ve yarışma süreciyle o kadar heyecanla geçti ki zaman atlamak zor geliyor en kısa anı. Birçok üniversite öğrencisi gibi biz de üniaktivite'den öğrenmiştik yarışmayı. Linkten hâlen inceleyebilirsiniz yarışma hakkında mevcut tüm detayları. Sizlerin de farkedeceği üzere içerisinde yarışmanın ingilizce olduğuna dair en ufak bir ipucu dahi yok.
Başvuru için iletişime geçmemiz gereken Vera'ya attığım ilk mail'de gerçek hafiften açığa çıkar gibiydi. Sırf güzellik olsun diye ingilizce yazmıştım başvuru mailini. Oysaki nerden bilebilirdim yarışmanın tüm formatının ingilizce'den ibaret olduğunu :) Başvuru yaparken mail üzerinden ingilizce yazmak kolay gelmişti ama aklımda da bi tarafta yarışma full ingilizce olursa ne yapcağını düşünüyorsun diye soruyordum kendime. Ki daha başvurumuz tamamlanmamıştı. Ben sadece Vera'ya biz üç kişiyiz en az 5 kişilik gruplar olmalı demişsiniz, kalan 2 kişiyi yarışmaya yapılan bireysel başvurular arasından grubumuza katabilir miyiz diye sormuştum. Bu cevapları aldığımda ise artık bilgisayarımdan uzak istanbul dışında elimde cep telefonu ile mailleri takip etmeye çalışıyordum. Gelen mail'de bi formdan bahsediyordu ama benim o formu telefon üzerinden görüp doldurmama pek imkan vakit yoktu. Neyse hemen konuyu yarışma arkadaşlarıma paslıyordum ama biliyordum ki onların ingilizceleri benimkinden pek iyi değil hatta birisinin hiç yoktu. Ve korktuğum oldu. Hiç ingilizce'den anlamadığını söyleyen arkadaşımız Gökhan'a kalmıştı başvuru formlarının doldurulup istenilen bilgilerle Vera'ya iletilmesi. Gökhan bir sabah erkenden başvuru formlarıyla birlikte yarışma grubumuza verdiği HITTITES ismiyle Vera'ya dönüşünü yapıyordu ve yarışmaya katılım maceramız bir anlamda neticeleniyordu.
Şenlik haftasında olmanın dezavantajı insan unutuyor derdi tasayı :) İstanbul Üniversite'sinde Bahar Şenlikleri sürerken 15 Mayıs tarihi bize yarışmanın gününü hatırlatıyordu bir tek Gökhan hariç, evet evet yarışma başvurumuzu yapan arkadaş :D
Neyse iyiki önceden farkediyoruz da aman ha Gökhan, cumartesi sabahı kesin uyan yarışmaya gitcez diye uyuyana kadar tembih ediyoruz :d
Cuma gün ortasında, okulda bi derse giderken telefonum çalmaya başladı. Arayan bir sabit hat numarasıydı ve hiç tanıdık bir numara da değildi. Belli ki ilk defa aranıyordum bu numaradan. Bi tereddütle açtım telefonu. Açtıktan yaklaşık bi 15 sn sonra da farkettim ki karşı taraf ingilizce konuşuyor :D O an kafamdaki tüm sistemlerin ingilizceye dönüşümü ortalama 2, 3 sn almıştı. Ve hemen toparlayıp kelimelerin anlamını iletilen sorunun amacını çözüp, aklıma gelen ilk cevabı söyleyivermiştim telefonda. "yes yes we are coming" Yarın sabah geliyor musunuz, işaretleyelim mi diye soruyordu da arayan kişi. Sonra tabi aştım biran, saat kaçtaydı filan diye soruyorum ingilizce bilmiyor sanmasın diye :)
Neyse olay diğer takım arkadaşlarımın başına da gelmesin diye hemen acil mesaj gönderimi yapıyorum takım arkadaşlarıma. "yarışmadan arar ingilizce bişeler bahseden olursa we are coming deyin gitsin" :d diyordum.
Sabah uyanmış yola çıkmak için saatimi kontrol ederken takım arkadaşımız Gökhan'ın uyandığından emin olmak için bi kısa mesaj gönderiyordum ve Gökhan gayet kendinden emin şekilde sanki Hilton'u fethetmeye gidiyormuşuzcasına bi cevap dönüyordu. O an "bu iş tamamdır, bu yarışmayı biz bu cesaretle kazanıcaz" diyordum içimden.
Metrobüste giderken yarışmaya hazırlık amaçlı şeker yeyip beyin fırtınası yapıyorduk :) Ne üzerinde yapıyorduk sizce ? İnanın aklınıza gelmesi çok zor ama her toplu taşımada gözünüzün önüne gelen şey. Ayaktaki yolcuların denge sağlamak için tuttukları, yani adının ne olduğunu bilmediğim yukardaki tutulacak şeyler. Bunlar daha farklı ne işe yarar, nasıl geliştirilebilir diye aklımızı kurcalıyor, her seferinde gittikçe daha uçuk fikirlere ulaşıyorduk. En son misal benim aklıma gelen bi tanesinin sadece esnek lastikten yapılı olması. Yani tutuyosunuz esneyip gidiyor, tutmasanız da olur yani. Ama bu güzel bir reklam malzemesi olarakta kullanılacak tabi. Hani diyorlar ya esnek kredi imkanları gibi falan filan işte. Her neyse yolculuk süresince kafamızı bi şekilde çalıştırmıştı bu adı belirsiz tutacaklar ve gelmiştik Mecidiyeköy'e. Hemen hızlıca metro'ya geçip Gezi Parkı çıkışından Hilton yolunu tutmuştuk.
Girişte Kingston Uni'den sorumlularla karşılaşmıştık. Galiba en erken biz gelmiştik içerde kimseler görünmüyordu. Bi selam verelim içeri geçelim derken farkettik ki, elemanların hepsi ingilizce konuşuyor :) o an birbirimize bakıp yandık der gibiydik. Sonra tamam ben sözcü olur ingilizce aktarımları yaparım demiştim ama o kadar iyi olmadığımı biliyordum. Aslında büyük bir avantajımız vardı. Grubumuz 3 kişiden oluşuyordu. yani en az 2 en fazla 3 kişi daha katabilirdik grubumuza. Ve başladık etrafı incelemeye. Tek başına dolaşan var mı aramıza katalım grubumuzu sağlamlaştıralım diye. Ön sıralarda tek başına oturan Feyza'ya gözümüz takılmıştı. Hemen takım arkadışımız Şeyda, Feyza'nın yanına gidip konuşmaya geçmişti bile. Ve ilk sevinç anı Feyza'nın grubumuza katılmayı kabulüydü :) Ardından az da olsa derin bir nefes alıp grubumuzu 5.'ye tamamlayacak kişiyi aramaya aynı zamanda da açık büfe kahvaltı imkanlarından faydalanmaya bahçeye çıkmıştık. Feyza ise içeriye geçmişti.
Sabahın ilk saatlerinde Marmara Denizinin serin rüzgarı eşliğinde hafif kahvaltılıkları atıştırıyorduk portakal suyu eşliğinde. Ve bir an da yanımıza gelen Ozan olmuştu. Biraz konuşup tanıştıktan sonra Ozan'ın da aslına bireysel bir katılımcı olduğunu öğrenip grubumuza davet ettik ve Ozan'ın da teklifimizi kabulü bizi daha da motive etmişti. Artık grubumuz 5 kişiydi. En azından düşüncelerimizi daha net şekilde ifade edebilcek Ozan aramıza katılmıştı. Yarışma programını beklemeye geçmiştik böylelikle.
Yarışma salonuna döndüğümüzde bizi bekleyen bir sürpriz Feyza'nın da grubumuza bir kişiyi katmış olmasıydı. Canbey grubumuza altıncı kişi olarak katılmıştı ve grubumuz tamamen profesyonellerden oluşan bir grup oluvermişti bir anda. Sonunda çekirdek üçlü olarak Gökhan ve Şeyda'yla rahat bi nefes almıştık, ve bu işi başaracaktık.
İlk sunumlarla birlikte Gökhan'ın üzerindeki stres artmaya başlamıştı zira Gökhan her ne kadar başvuru maillerimizi ingilizce olarak atmış olsa da ingilizceden hiç çakmadığını kaç defa söylemişti. Biz de kısa tercümelerle onu da olaya dahil tutmaya çalışıyorduk. Ve artık gruplarda aktifleşme zamanı gelmişti. Son sunumlarda geçmiş dönemlerde yaşanmış 5 farklı durum hakkında bizim getireceğimiz çözüm önerileri için bilgiler paylaşıldı. Bunlardan birisini seçip üzerinde verilen sürede en iyi en uygulanabilir çözümü geliştirmemiz gerekiyordu. Seçme ve çözüm geliştirme süreçlerini de tamamladıktan sonra önemli olan sunumda fark yaratabilmekti. Az çok yarışmalarda kazananların diğerlerinden ne farkı olduğun görüyorduk. Sunumumuzu herkesin konuşacağı şekilde ayarlamıştık ve stratejimiz herkesin söz hakkı olduğu bir kişinin de sunumun kontrolünü sağladığı bir şekilde sunumu tamamlamaktı.
Çözüm getirdiğimiz konu, sektörde gelişmekte olan bir yazılım firmasının açacağı yeni departmana alacağı 70 yazılım uzmanı konusunda şirkete danışmanlık sağlamaktı. Dikkat edilecek önemli hususlardan bir tanesi bunlar herhangi bir ülkeden yazılım uzmanları olabilir aynı zamanda aileleri olabilen çalışanlar olmalarıydı. Çalışmalarımızı yoğunlaştırıp verilen sürede sunumumuzu hazırlamıştık. Sloganımız ise "Different Like Fingers, Coordinated Like Hands" olmuştu.
Diğer katılımcıların sunumlarını izliyorduk neler yapmış, neler planlamışlar gibisinden. Bizim bulunduğumuz 6 kişilik bölümde pek etkileyici bir sunum görememiştim. Ama bizim sunumumuz herkesin hoşuna gitmişti. Ve yarışma sonunda sunumumuzu ikinci kez yapmak üzere ilk 6'ya kaldığımız bilgisi veriliyordu. Ama nasıl olur derken kendimize gelip sunumumuzu tekrar canlandırmıştık. Ve yarışma sonucuna kadar beklemeye geçmiştik.
Son altıya kalan tüm gruplar sunumlarını tamamladıktan sonra, artık söz jüri'deydi. Yarışmacılar jüri'nin değerlendirmesi için bi süreliğine bahçeye çıkmıştı. Geri döndüğümüzde nefesler tutulmuştu. Biz çoktan toparlanıp gitmeyi düşünürken bir anda grup numaramız 12 anons edildi. number 12 deniliyordu. Önce inanamadık, başka bi 12'mi var diye etrafımıza baktık, sonra grup adımımız HITTITES söylenilince emin olarak sahneye çıktık. Ve bizle beraber ikinciliği paylaşan diğer grupta anons edildi. Runners Up diye hitap ediliyorduk acaba o ne demekti diye geçiriyordum içimden. Taki yerlerimize geçip birinci olan grup anons edilene kadar. Demekki bizler ikinci olmuştuz. Yine de biliyorduk ki sadece doğru zamanda doğru yerde olarak böylesine bir yarışma da güzel bir başarı elde etmiştik. Neden başka yarışmalarda da kendimize olan güvenimizle böylesine eğitici güzel fırsatları kaçıralım ki. Artık hep doğru zamanda doğru yerde olacaktık.
Sonlara doğru kısa kestiğim bölümler var ama yapcak birşey yok. Biraz daha beklersem daha da kısaltmam gerekecek. Neler yaşadığımızı hatırlayıp kağıda dökmek pekte kolay birşey değil. Sağlıkla kalın Saygılar Sevgiler Teşekkürler.
